And do not forget to enjoy a fantastic Dabangg gallery attached to this feature!

SANJAY V SHAH

Malaika Arora Khan sizzles in Munni badnam hui

Read the full article and also enjoy all photographs of Dabangg here:

http://emangrol.com/?p=258

નિર્માતા: અરબાઝ ખાન, મલાઇકા અરોરા ખાન, ધીલીન મહેતા

દિગ્દર્શકઃ અભિનવ સિંહ કશ્યપ

કલાકારો: સલમાન ખાન, અરબાઝ ખાન, સોનાક્ષી સિંહા, વિનોદ ખન્ના, ડિમ્પલ કાપડિયા, સોનુ સુદ

રૅટિંગઃ * * *

સંજય વિ. શાહ

સલમાન અને સોનાક્ષી દબંગમાં * Salman Khan and Sonakshi Sinha in DABANGG

ચુલબુલ પાંડે (સલમાન) અને મખ્ખી (અરબાઝ) સાવકા ભાઈઓ છે. મા નૈની (ડિમ્પલ) છે અને પિતા પ્રજાપતિ (વિનોદ ખન્ના) છે. ચુલબુલ ઇન્સ્પૅક્ટર છે, મખ્ખી માખી પણ મારતો નથી, આળસુ છે, નકામો છે. સમસ્તીપુર ગામ છે, લાલગંજ વિસ્તાર છે. ત્યાં લોકલ ગુંડો કમ પોલિટિશિયન છેદી સિંહ (સોનુ સુદ) છે. એનો બૉસ દયાલ બાબુ (અનુપમ ખેર) છે. ગામમાં બેવડો હરિયા (મહેશ માંજરેકર) અને એની દીકરી રાજો (સોનાક્ષી સિંહા) છે. ચુલબુલને સાવકા બાપ સાથે બાપે માર્યા વેર છે. વરદી પહેરીને એ બેધડક રૂપિયા ઉસેડી રહ્યો છે. ઘડીકમાં ગુંડાઓને પીટીને લૂંટના પૈસા ઓકાવી પોતે જ ઓહિયા કરી જાય છે, ઘડીકમાં રાજોને જોઈને એને પ્રેમ કરવા માંડે અને ગીતો ગાવા માંડે છે. ચુલબુલ અને છેદીને, ચુલબુલ અને મખ્ખીને બનતું નથી. મખ્ખીને ગામન માસ્તરની (ટીનુ આનંદ) દીકરી નિર્મલા (માહી ગિલ) સાથે પ્રેમ છે. પ્રજાપતિ લગ્ન કરાવી દેવા રાજી છે પણ દહેજ લઈને. મખ્ખી ચુલબુલના પૈસા ચોરી માસ્તરને આપે છે, જેથી એ પૈસા એ દહેજમાં પ્રજાપતિને આપે અને લગ્ન શક્ય બને. ત્યાં મખ્ખીને ચોરી કરતાં નૈની જોઈ જાય છે. પછી એ સ્વધામે સીધાવી જાય છે. પછી પ્રજાપતિ ચુલબુલને ઘરમાંથી હકાલી નાખે છે. ચુલબુલ પછી મખ્ખીના માંડવે બેસી રાજો સાથે પરણી જાય છે. પછી છેદી બે ભાઈ વચ્ચેના વૈમનસ્યનો લાભ લઈને મખ્ખીને ખોટાં કામ કરાવે છે. પછી…

દબંગમાં સલમાન ખાન * Salman Khan in DABANGG

એક્શન અને સલમાન ખાન દબંગનો પાવર છે * Salman Khan and action make DABANGG powerful

સલમાન અને સોનાક્ષી દબંગમાં * Salman Khan and Sonakshi Sinha in DABANGG

સલમાન, સોએ સો ટકા ફિલ્મનો પ્રાણ છે. એના ચાહકો માટે આ રિયલ ફૅસ્ટિવલ ગિફ્ટ છે. સોનાક્ષી સરસ અને આશાસ્પદ આગમન કરે છે. અરબાઝ ઠીક છે. ડિમ્પલ, સોનુ સારો સાથ નિભાવે છે તો બાકીના કલાકારો પૂરક છે. ભલે એકવાર જોઈ શકાય છે દબંગ પણ દયા કહો તો દયા અને વિચાર કહો તો વિચાર એ આવે છે કે સોનાની તાસકમાં જે સ્ટાર્સને સારી ફિલ્મ બનાવવા બધી સગવડ મળે (છે તો સલમાનની ઘરની જ ફિલ્મને?) એ સ્ટાર જો ચુસ્ત પટકથા સાથે નિર્ભય (એટલે દબંગ) બનીને ફિલ્મ સર્જે તો જે હિટ થવા સર્જાઈ એ દબંગ હજી કેટલી મોટી હિટ થઈ શકે? સલમાન એના આજકાલ બહુ ક્લોઝ થઈ ગયેલા મિત્ર આમિર પાસે ટિપ લઈ શકે છે આ વિશે. તો પણ દબંગ માટે એટલું કહેવું રહ્યું, એકવાર જોઈ શકાય છે.

(As published in MUMBAI SAMACHAR, Asia’s oldest newspaper)

ગમ્યું… તો સૌને જણાવો!!

મિચ્છામિ દુક્કડમ * Michchhami Dukkadam

ભૂતકાળને ભૂલી જઈ સૌ હળીએ ને ભળીએ,

પ્રતિક્રમણની પળો થકી થઈ મીઠા મનભાવન,

માનવતા મહેકાવી કરીએ સંબંધો પાવન,

તીર્થંકરોને સ્મરીને થઈએ હવે તો ચંદનસમ,

મિચ્છામિ દુક્કડમ સહુને મિચ્છામિ દુક્કડમ…

- શર્મિલ

મિચ્છામિ દુક્કડમ. આખા વરસની બધી ભૂલોને ભૂલી જઈને નવેસરથી સંબંધોને મીઠા અને માણવાલાયક બનાવવાની જાદુઈ ચાવી છે આ. વધુ તો શું કહેવું આ વિશે, સૌ જ્ઞાની છે, સમજદાર છે. સ્કૂલમાં ભણતા ત્યારે પાટી આપણે વાપરતા. પાટીનો અર્થ જ એ થતો કે ભૂલો કરી તો ડરવું નહીં, એને સુધારીને ફરી લખવું. આપણા સ્વજનો સાથે પણ બિલકુલ આવી રીતે વર્તવામાં તો પછી શાની શરમ? એક આખું વરસ વીતે એમાં અનેકવાર જાણ્યે-અજાણ્યે એવું વર્તન તો સહુથી થઈ જ જાય જે પહેલી જ ક્ષણે સામેવાળાને અજુગતું લાગે અને મોડું કે વહેલું પોતાને પણ ખોટું લાગે. પછી ગુમાન અને જિદ આડાં આવે, વાતને વાળી લેવામાં. “હું શા માટે નમું? “થઈ ગયું એ થઈ ગયું.” આવા ભાવમાં ભવિષ્યમાં જે સોહામણું સુખ બે જણ વચ્ચે શક્ય બનતું હોય છે એ માણવાથી ચૂકી જવાય છે. હૈયું કહેતું હોય કે જવા દે, ગઈ-ગુજરી ભૂલી જા પણ સ્વભાવ અને મન સ્પીડબ્રૅકર બને. એને વટાવી જવાનો અવસર આજે આવ્યો છે. જેની સાથે બગડ્યું કે બગાડ્યું છે એમને મળો, ફૉન કરો, વાત કરો અને સાચા હ્રદયથી કહી દો, “મિચ્છામિ દુક્કડમ.” ખૂબ સારું લાગશે. સાચે શાતા અનુભવશો. ઓછામાં પૂરું, એ એક જ પળ પછી જેને ખોઈ બેઠા હશો એ સ્વજનો સાથે ફરીવાર સુંદર પળો માણવાનો મોકો મળશે. સૌથી સારી વાત એ થશે કે હૈયા પરથી એક બોજ કાયમ માટે ઊતરી જશે. આજના આ પાવન પ્રસંગનો હેતુ આવું થાય તો પાર પડે. હવે શાના વિચાર કરો છો, કહી સો સૌને મિચ્છામિ દુક્કડમ.

- કલ્પના જોશી

એક જ પળમાં ચાલો કરીએ બધી ભૂલોનો છેદ,

અંતરમનથી શાતા રાખી, કહીએ ચોગરદમ,

મિચ્છામિ દુક્કડમ સહુને મિચ્છામિ દુક્કડમ,

મિચ્છામિ દુક્કડમ સહુને મિચ્છામિ દુક્કડમ…

સવંત્સરીનો રૂડો અવસર આવ્યો આંગણિયે,

ભૂતકાળને ભૂલી જઈ સૌ હળીએ ને ભળીએ,

પ્રતિક્રમણની પળો થકી થઈ મીઠા મનભાવન,

માનવતા મહેકાવી કરીએ સંબંધો પાવન,

તીર્થંકરોને સ્મરીને થઈએ હવે તો ચંદનસમ,

મિચ્છામિ દુક્કડમ સહુને મિચ્છામિ દુક્કડમ…

મહામંત્ર નવકારની સંગે મળ્યો અહિંસા બોધ,

જીવ જીવને સુખ આપીને જીવમાં ઈશ્વર શોધ,

વેર નહીં કોઈ દ્વેષ નહીં ને મનમાં કરુણાભાવ,

જગ આખું જિન શાસનનું હો ગીત સુખેથી ગાવ,

સત્ય, ધર્મ ને પ્રેમની બારેમાસ રહે મોસમ,

મિચ્છામિ દુક્કડમ સહુને મિચ્છામિ દુક્કડમ…

- સંજય વિ. શાહ ‘શર્મિલ’

સંજય વિ. શાહ

મગજનું ભલું પૂછવું. પૂછ્યાગાછ્યા વિના એ કશેક રફૂચક્કર થઈ જાય. ધ્યાન અને બેધ્યાનપણા વચ્ચેની લડાઈ દુનિયાની ઑલ્ડેસ્ટ લડાઈ છે. પહેલાં ઇંડું કે પહેલાં મરઘી એનો જવાબ મળ્યો તો પણ શું? પહેલાં ધ્યાન કે પહેલાં બેધ્યાન એનો જવાબ શોધો. થિન્કિંગ?

શ્રાવણમાં કેટલાય જુગારી જરાક હારીને પત્તાં પર ધ્યાન રાખવાને બદલે હારી ગયેલી રકમના વિચારમાં બેધ્યાન થયા હશે. એમાં વધુ હાર થાય. રમવામાં ધ્યાન હોત તો મોજ અને મની બેઉ મળત. નવું નવું ડૅટિંગ હોય અને ગર્લફ્રેન્ડ-બૉયફ્રેન્ડ ફિલ્મ જોવા જાય પછી ધ્યાન ફિલ્મ કરતાં કમ્પૅનિયન સાથે રૉમાન્ટિક પળો વિતાવવામાં જ રહે. ફિલ્મ સારી કે ખરાબ, કોના ફાધરનું શું જાય? ઑફિસે જવામાં લૅટમલૅટ થાય, રસ્તે મંદિર આવે અને ઊભા ઊભા જ ચંપલ નીકળે, ફાસ્ટ ફૉરવર્ડમાં માથું નમાવી ચાલતી પકડાય એવા દર્શનમાં કરનાર તો ઠીક, જેના થયાં એ દેવનેય શાનો રસ પડી જાય?

પ્રણયત્રિકોણની જેમ વિચારત્રિકોણ પણ ડેન્જરસ. પૈસા કે જુગાર રમવાનો આનંદ? ઑફિસ કે ઇશ્વર? નક્કી કરી લેવાનું. એવું ડૅટિંગની બાબતમાં નહીં કહીએ જો કે, યુ નૉ વ્હાય. મુદ્દે, ધ્યાન એક જ જગ્યાએ ખપે, ઑલવેઝ. બમણા વિચારો લમણાની નસો ખેંચવાથી વધુ કશું જ કરતા નથી. પણ એનો અર્થ એ નથી કે બેધ્યાનપણું બકવાસ છે, બંડલ છે. બેધ્યાનપણું તો ધ્યાન ખરેખર ક્યાં જઈ રહ્યું છે એ દર્શાવે છે. શોરબકોરવાળી બજારમાંથી પસાર થતા દૂર વાગતું કિશોરકુમારનું ગીત બધું જ ધ્યાન ખેંચી લે છે કે નહીં? હા, કેમ કે એ બધી પળોજણથી બેધ્યાન કરી નાખવા માટે ઇનફ થતો ઇલમ છે. રસ જ્યાં હશે ત્યાં મગજને કસ દેખાશે. કસ દેખાશે તો કસબ ખીલશે અને કિસ્મત પણ. ધ્યાન રાખીને સિન્ડ્રેલાની જેમ મોજડી ભૂલી જવાતી નથી અને ધ્યાન રાખીને બાટલી મળે તો, “ખોલું કે નહીં?” કરીને જિન સાથે ભટકાવાતું નથી.

જેમાં ધ્યાન પરોવવું પડે એ સબજેક્ટ ખાવા છતાં નહીં પચતું ધાન. જેમાં ધ્યાન પરોવાય અને દુનિયા આપણને બેધ્યાન અને ધૂની કહી દે એ સબજેક્ટ સાચો ખાનપાન. જિંદગી એન્જૉય કરવા નહીં ત્યાં બહુ ધ્યાન આપ્યું. ગળામાં જવાબદારીનો પટ્ટો પહેર્યો છે તો ફરજના પાળતું ડૉગીની જેમ આપતાય રહેશો. ડૉન્ટ વરી, નિયમોને ખાડામાં નાખી નિયમિતપણે થોડો સમય બેધ્યાન થતા રહો. લિવ (એલઆઈવીઈ) યૉર લાઇફ, ડૉન્ટ લીવ (એલઈએવીઈ) ઇટ બિકૉઝ ઇટ્સ બ્લડી અન્વૉન્ટૅડ લાઇફ. બેધ્યાન થશો તો ધ્યાન કેળવાશે, પરોવાશે અને ફળશે ધ્યાન રાખીને તપ કરો તો ભગવાન પણ પ્રસન્ન થઈને, “માગ માગ, માગે તે આપું…” કહેવાની અપૉઇન્ટમેન્ટ નથી આપતા. બીમારીથી શરીરનો કડદો બહાર ફેંકાય છે અને બેધ્યાન થઈને મનનો મલીદો કસદાર થાય છે. રાબ એનું કામ કરે છે તો શરાબ એનું કામ કરે જ છે. ધ્યાન જો રાબ છે તો બેધ્યાનપણું શરાબ છે. યોગ્ય સમયે, યોગ્ય ડૉઝમાં યોગ્ય પૅગ ભરશો તો બેધ્યાનપણાથી ધ્યાન બમણું જ થવાનું. ટ્રાય કરી જોવાનું.

ooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooo

વી આર ફેમિલી * We Are Family

નિર્માતા: હીરુ અને કરણ જોહર

દિગ્દર્શકઃ સિદ્ધાર્થ પી. મલ્હોત્રા

કલાકારો: કાજોલ, કરીના કપુર, અર્જુન રામપાલ, આંચલ મુંજાલ, નોમીનાથ ગિન્સબર્ગ, દિયા સોનેચા

સંજય વિ. શાહ

રૅટિંગઃ * * ૧/૨

“મરને કે બાદ લોગ તારેં બન જાતે હૈ… મમ્મા ભી સ્ટાર બનને વાલી હૈ?” આ સાંભળૉ એતલે વળી કન્ફર્મ થાય, “આ ધર્મા પ્રૉડક્શન્સની જ ફિલ્મ,” ભલેને ડિરેક્ટર સિદ્ધાર્થ પી. મલ્હોત્રા હોય, છેવટે તો એ કરણનો જ ચેલો.

વી આર ફેમિલીમાં કાજોલ, આંચલ, નોમીનાથ, દિયા Kajol, Aamchal, Nominath, Diya in We Are Family

વી આર ફેમિલીમાં કાજોલ, અર્જુન રામપાલ આંચલ, નોમીનાથ, દિયા * Kajol, Arjun Rampal, Aanchal, Nominath, Diya in We Are Family

વી આર ફેમિલીમાં કરીના કપુરઆંચલ, નોમીનાથ, દિયા * Kareena Kapoor, Aanchal, Nominath, Diya in We Are Family

તૈયાર ભાણે મળેલી વાર્તા અને પટકથામાં જાદુ ઇન્ડિયન જાદુ ઉમેરવાને બદલે ફેમિલીની પટકથામાં (વિનિતા કોહેલો) જે મોણ ઉમેરાયું એનાથી બધું મોળું પડ્યું છે. પાત્રલેખન સહિત કથન પણ. નિરંજન આયંગરના સંવાદોમાં ડૂમો ભરાય તેવો દમ નથી. રમૂજ પણ બધુધા એક્શનની છે, અક્ષરોની નથી. ગીત-સંગીત (ઇરશાદ કામીલ, અન્વિતા દત્ત ગુપ્તાં, શંકર-એહસાન-લૉય) પણ જરૂર વિનાનાં. લૅટ્સ રૉક ગીત જરા સહ્ય પણ એનો ઉપયોગ વિચિત્ર. મોહનનની સિનેમેટોગ્રાફી અને દીપા ભાટિયાનું એડિટિંગ ધર્માની ફિલ્મો જેવું જ અને મૅજિક વિનાનું. કાજોલ એના પાત્રમાં ખીલે છે અને રંગ પણ રાખે છે. એક એના પાત્ર વિશે જ આ ફિલ્મ બનાવતી વખતે સ્પષ્ટતા રહી હશે. કરીનાએ ઘણા સીન્સમાં ચહેરો હસતો જ કેમ રાખ્યો હશે કોને ખબર. જો કે પાત્રને એ પૂરો ન્યાય આપે છે. અર્જુનની તો દયા આવે કે એના તરફ લેખકો-દિગ્દર્શકે જોયું હશે ખરું? છતાં, એ ખૂબ જ સંતુલિત અભિનયથી પોતાની અસર સર્જે છે એ એની ખૂબી. બચ્ચાંઓમાં દિયા એના ફૅસને લીધે માર્ક્સ લઈ જાય છે. મીઠડી છે એ, રિયલી. આંચલ ઑકે છે તો નોમીનાથ ઑકેથી ઓછો ઑકે.

વી આર ફેમિલીમાં કાજોલ, કરીના કપુર * Kajol, Kareena Kapoor in We Are Family

oooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooo

ધ ફિલ્મ ઇમૉશનલ અત્યાચાર

નિર્માતા: વિનય ગુટ્ટે

દિગ્દર્શક: અક્ષય શેરે

કલાકારો: વિનય પાઠક, રણવીર શોરી, કલ્કી કોચલીન, મોહિત અહલાવત, રવિ કિશન

રૅટિંગઃ * *

સંજય વિ. શાહ

રસ્તાની વાત કરતી અને રસ્તે જ રમતી જતી ફિલ્મો વિદેશમાં ખાસ્સી બને છે. આપણે ત્યાં નહીં. રામુની એક ફિલ્મ રૉડ હતી, ડિરેક્ટર જો કે રજત મુખરજી હતા. ધ ફિલ્મ ઇમૉશન અત્યાચાર રૉડ વત્તા રાડા વત્તા ગાળો (હવે તો દર બીજી ફિલ્મમાં ગાળો ને લિપલૉકની ફૅશન ખમવા તૈયાર રહેજો), ગુંડા, ગરબડ… બધું છે.

ધ ફિલ્મ ઇમૉશનલ અત્યાચારમાં કલ્કી કોચલીન

ધ ફિલ્મ ઇમૉશનલ અત્યાચારમાં વિનય પાઠક

આખી ફિલ્મના બેસ્ટ પાર્ટમાં આવે રવિ કિશનનો અભિનય અને રણવીર-વિનયનો ટ્રૅક. એ બેઉ વચ્ચેનાં થોડાં દ્રશ્યો, જેમ કે બૉસ્કો પાસેથી બેઉ સોફીને ઊઠાવી જાય, લૅસ્લીએ જૉને ગોળી મારવાની વગેરે, રમૂજી છે. રવિ કિશનથી ફિલ્મ જાનદાર લાગે છે. સ્નેહલ દાભી પણ મોજ કરાવે છે, ખાસ કરીને ઘાયલ થયા પછી. મોહિતના સથવારા તરીકે આનંદ તિવારી ધ્યાન ખેંચે છે.

ધ ફિલ્મ ઇમૉશનલ અત્યાચારમાં રણવીર શોરી

ટેક્નિકલ પાસાં ઠીકઠાક છે ફિલ્મનાં. ત્રિભુવન બાબુની સિનેમેટોગ્રાફી એવરેજ છે તો પ્રણવ ધીવરના એડિંટિંગમાં કચાશ છે. ભાવિની અને કાર્તિક કૃષ્ણનના સંવાદ ઑકે. ગીત-સંગીત (મંગેશ ધાડકે, બપ્પી લાહિરી, અમિતાભ ભટ્ટાચાર્ય અને વિરાગ મિશ્રા) કોઈ ખપનાં નથી. ધાડકેનું બૅકગ્રાઉન્ડ મ્યુઝિક જો કે ઠીકઠાક. અભિનયમાં જેમનો ઉલ્લેખ રહી ગયો એમાં કલ્કી નબળી અને બાકીના પાત્રોચિત. અમસ્તા અમસ્તા, થોડા બૉર થતા થતા, થોડાક રાજી થઈ ચાલતું હોય તો અત્યાચાર કરજો, એટલે જોજો. બાકીના રાહ જોજો, બીજી ફિલ્મો માટે.

oooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooooo

મલ્લિકામાં શીના નય્યર * Sheena Nayyar in MALLIKA

દિગ્દર્શકઃ વિલ્સન લુઇસ

કલાકારો: શીના નય્યર, સમીર દત્તાણી, હિમાંશુ મલિક, પૂજા બલુટિયા, સુરેશ મેનન

રૅટિંગઃ ૧/૨

સંજય વિ. શાહ

એક તો આખી ફિલ્મ જોવાની. પછી એની વાર્તા શી હતી એ જોવા માટે ફિલ્મની વૅબસાઇટ પણ જોવાની! કમાલ છે! મલ્લિકા નામને જ કદાચ વરદાન છે.

વિલ્સન લુઇસ ડિરેક્ટેડ મલ્લિકા એટલે પ્રશ્નાર્થ ચિહનોનું ચીડિયાઘર. આ વિલ્સન લુઇસ કોણ છે એ પણ ઇન્ટરનેટ પર જોવાનું. અમે જોયું. માસ કમ્યુનિકેશન કરનાર વિલ્સને હો સકતા હૈ, મુસ્લિમ – બટ નૉટ અ ટૅરરિસ્ટ, જેવી ફિલ્મો (મૂળે ફેસ્ટિવલની) બનાવી છે. મલ્લિકાને લઈને એ માસ અર્થાત સામાન્ય દર્શકોની દુનિયામાં પધાર્યા છે. શાને પણ?

મલ્લિકાનું એક દ્રશ્ય * A Still from MALLIKA

મલ્લિકાનું એક પાણીદાર દ્રશ્ય * Another still from MALLIKA

મલ્લિકામાં શીના નય્યર * Sheena Nayyar in MALLIKA

(વી આર ફેમિલીનો રિવ્યુ રવિવારે દિવસ ઉઘડતા મુંબઈ સમાચારમાં વાચો અને પછી આ જગ્યાએ)

(Read We Are Family review in MUMBAI SAMACHAR on Sunday and then at this place)

The Little Krishna of my world Nakshatra!!

મહેનતથી ખીલે છે નસીબ

- કલ્પના જોશી

(As published in MUMBAI SAMACHAR, Asia’s oldest newspaper)
(Photo courtesy – http://bit.ly/9O9Nms)

VIPUL K SHAH

Was it difficult for you to play a role which is already played before by someone else?
No, it was not so difficult. As you know We Are Family is the re-make of Stepmom but it is completely Indanised for our viewers. WAF has different situations to suit our taste. Also, it has songs interwoven in the narrative. We all believe we have made a good film.

Julia Roberts, Susan Sarandon in STEPMOM

Do you feel nervous for release of the film?
Definitely! One feels nervous when she knows somebody has already done it on the international platform. There is little insecurity about whether you will do justice to (the role) or not. You even know hat people will make comparisons. But you also feel satisfied knowing the fact that you have played (a role) that you wanted to play. Maya is a different character than what Susan Sarandon has played in the original.

What is your view about the current scenario of Bollywood?
Our concepts for films have changed from the time I did Baazigar. At that time every film had to have a love story, whether a film was a thriller or horror or an action-oriented one. In the end, the hero and heroine would meet in a melodramatic way. The film had to have few songs. Today, we have films of varied genres. It is good for us as actors to be in the film industry. It is a really nice time!

Kajol with kids in WE ARE FAMILY

How easy it was for you to play Maya or a mother’s role?
As actors, we earn experience from real life incidents that helps us. I am also a mother so I have knowledge and experience of being a mother. Maya is very easy to read or predict. Every woman will identify herself with Maya. Maya loves her children and takes all the decisions keeping them in mind.

Do you think Indian audience will accept such a subject having another woman in husband’s life?
I wish such a situation never arise in any woman’s life. But the situation in the film is hypothetical and is answered hypothetically. It is a life changing question. Individually, it depends on you, where you are, what your nature is and how is your financial condition, if at all you have to face such a situation in reality.

Kajol. Aamir in FANAA

Arjun Rampla in WE AR EFAMILY

Kajol with Kareena in WE ARE FAMILY

What change you have noticed in Ajay Devgn in these years?
Before our marriage he would think he did not have any responsibility. He has changed a lot after marriage. He takes his responsibilities very seriously and delivers what is expected from him.

Does he watch your films?
No. Now I have told him I will not watch his films till he watches mine! (laughs)

Kareena with kids in WE ARE FAMILY

How Nysa is reacting when you are conceiving once again?
She says mom I cannot hug you but I forgive you! I will hug you later.

How is the motherhood experience for you?
Motherhood is a combination of all the things. It is very very tiring and also a great experience at the same time.

What is the secret behind the glow on your face?
There is nothing like any specific mantra. You have to love yourself. I have always believed in God. I thank god every morning after waking up.

પૈસા ઓછા, તોય સંતોષ વધારે!

- કલ્પના જોશી

(As published in MUMBAI SAMACHAR, Asia’s oldest newspaper)
Photo courtesy – http://forex-trading-strategies.info/index.php?itemid=6)

બીજા કોઈપણ જખમ કરતાં મોટો જખમ અપમાન છે.

- અજ્ઞાત

કોઈકનું અપમાન કર્યું છે તમે? કોઈકને એવી પીડા આપી છે જે એ કોઈ કાળે ભૂલી શકે નહીં? વિચારજો જરા આ વાત વિશે. બે વ્યક્તિ વચ્ચે કંકાસ થવાના જે ત્રણ કારણ શાસ્ત્રોમાં જણાવાયા છે એનાથી વિશેષ મોટું કારણ છે અપમાન. બધું સહન થાય, અપમાન સહન ના થાય. માણસ નાનો હોય કે મોટો પણ જો એનું અપમાન થયૂમ તો એ જે દાઝ લઈને જીવશે એ દાઝ હિમાલય કરતાં ઊંચી અને અગાધ દરિયા કરતાં ઊંડી હશે. એટલે જ સંબંધના તંગ દોરડા પર નર્તન કરતી વખતે સલૂકાઈ અને શબ્દોની ભલમનસાઈ સદા જાળવવી. માણસ થઈને માણસ સાથે એવું વર્તન કરી બેસવું નહીં જે એને એટલી હદે ડંખી જાય કે ક્યારેક એ પોતાનું અને ક્યારેક બીજાનું નુકસાન કરી બેસે.

માન આપો, માયા પામો

- કલ્પના જોશી

(As published in MUMBAI SAMACHAR, Asia’s oldest newspaper)
(Photo courtesy – http://editorial.autos.msn.com/article.aspx?cp-documentid=726147)

આશાયેંનું એક દ્રશ્ય

નિર્માતા: પરસૅપ્ટ પિક્ચર્સ

કલાકારો: જૉન અબ્રાહમ, સોનલ સેહગલ, ગિરીશ કર્નાડ, ફરીદા જલાલ, અનહિતા નાયર

રૅટિંગઃ * *

સંજય વિ. શાહ

એક જમાનામાં, પાંચ વખત પરદા પર સરસ સરસ જાદુ ફેલાવનાર દિગ્દર્શક નાગેશ કુકુનૂરની ફિલ્મ આવતી, ત્યારે દરેક જણ એક્સાઇટૅડ થઈ જતો. પછી હવે એણે અ-જાદુ ફેલાવવાની હૅટ-ટ્રિક પૂરી કરી કહેવાય, આશાયેંથી. આર્ટ સિનેમા ટાઇપની ફિલ્મો બનાવવામાં નાગેશનો સંનિષ્ઠ અભિગમ રહ્યો. તસવીર, બૉમ્બે ટુ બઁગકોક અને આશાયેંમાં એ કમર્શિયલ કળા કરવામાં દાટ વાળ્યો. આશાયેં એટલે અર્થપૂર્ણ વિષયની કોઈ જ અર્થ નહીં સારી શકતી, રિયલિઝમને ફૅન્ટસી સાથે મેળવવા જતા મોળી પડી ગયેલી ફિલ્મ.

આશાયેંમાં જોન, સોનલ

પછી બેઉ મળીને વિશ ફૅરી નામની ક્લબ ખોલે છે જેનું કામ છે દરેક બીમારની આખરી ઇચ્છા પૂરી કરવાનું. ત્યાં ગોવિંદાને ગામના લોકો દેવી શક્તિવાળા બાળક તરીકે પૂજે છે એની રાહુલને ખબર પડે છે. પેલો તો કૉમિક બુક્સ વાચીને અગડમ બગડમ વાર્તાઓ જ બનાવે છે પણ એની વાર્તાઓમાં લોકોને ઉપરવાળાની અસર દેખાય છે. એકવાર ગોવિંદા રાહુલને વાર્તા કરે છે અને…

આશાયેંમાં જોન

ઘણાં દ્રશ્યો સાવ બાલિશ છે. નફીસા સાથે હૉટેલમાં ડૅટ પર રાહુલ જે રીતે વાઇનની બૉટલ મગાવ્યા પછી રૂપિયાની થપ્પી ઉલાળે છે એ એક દાખલો છે. અમુક દ્રશ્યો સુંદર છે અને એના લગભગ બધા દાખલા રાહુલ-પદમાનાં દ્રશ્યના છે. લંબાઈમાં ટૂંકી હોવા છતાં ફિલ્મ ક્યાંક ક્યાંક લાંબી લાગવા માંડે એ બતાવે છે કે એમાં નીરસતા કેટલી હશે. ચચ્ચાર મ્યુઝિક ડિરેક્ટર્સ, પ્રીતમ, સલીમ-સુલેમાન, શિરાઝ ઉપ્પલ ભેગા મળીને પણ ફિલ્મને સંગીતના મોરચે સહ્ય બનાવી શક્યા નથી એ રંજ મોટો છે. ટૅક્નિકલી પણ કોઈ પાસું એવું સબળ નથી કે જેના માટે વાહ વાહ બોલાઈ જાય. લખાણ આ ફિલ્મનું લાખેણું નથી એટલે મોટી ગરબડ થઈ છે. લેખક અને દિગ્દર્શક્ની બેવડી જવાબદારી નાગેશે ઘણીવાર સારી રીતે નિભાવી છે પણ ઑફ્ફ્બીટ ફિલ્મમાં જ એ હવે ફાઇનલ.

આશાયેંમાં જોન, સોનલ

(As published in MUMBAI SAMACHAR, Asia’s oldest newspaper)

હૅલો ડાર્લિંગનું એક દ્રશ્ય

રૅટિંગઃ ૧./૨

સંજય વિ. શાહ

હૅલો ડાર્લિંગનું એક દ્રશ્ય

હૅલો ડાર્લિંગ

હૅલો ડાર્લિંગનું એક દ્રશ્ય

ટૅક્નિકલી પણ વાહિયાત અને ગીત-સંગીત (શબ્બીર અહમદ, આશિષ પંડિત, કુમાર અને પ્રીતમ) પણે એવાં કે હાલત ખસ્તા કરી નાખે. અચ્છા કલાકારોને એવા એવા પાત્રોમાં વેડફાયા છે કે એમની દયા આવી જાય. પૂછો સીમા બિશ્વાસને, દિવ્યા દત્તાને, સની દેઓલને અને જાવેદને પણ પૂછો જ. બહુ જ અફસોસની વાત કહેવાય કે આવી ફિલ્મ મુક્તા આર્ટ્સનું લેબલ લગાડીને આવી છે. મનોજ તિવારીએ દિગ્દર્શક તરીકે દરિયાવદિલ દાટ વાળ્યો છે, પ્લીઝ દર્શક ડાર્લિંગ, નેવર યુ ટ્રાય ટુ સી ધીસ ડફર ડાર્લિંગ. એમાંઅ જ તમારી ભલાઈ છે.

માધોલાલ કીપ વોકિંગનું એક દ્રશ્ય

રૅટિંગ: * * ૧/૨

સંજય વિ. શાહ

પહેલી વાત એ કે મુંબઈના બૉમ્બ બ્લાસ્ટ હિન્દી ફિલ્મો માટે હૉટ હૉટ સબ્જેક્ટ વારંવાર બની જ રહ્યા છે. કેમ નહીં, બૉલિવુડનું સાસરું ને પિયર બેઉ મુંબઈ જ. આ શહેરના બૉમ્બ બ્લાસ્ટ આખા દેશ માટે ચિંતાનો વિષય પણ ખરા જ. માધોલાલ કીપ વૉકિંગ આ પ્રૉબ્લેમનું વધુ એક પિક્ચરાઇઝેશન. દર્શકો માટે સાવ અજાણ્યા છતાં અસરકારક કલાકારોની ટીમ સાથેનું એક ઠીકઠાક સર્જન. આ અઠવાડિયે રિલીઝ થયેલી ફિલ્મોમાં બેશક એ બૅટર ફિલ્મ.

વાત છે ચાલીમાં રહેતા આમ આદમી, સિક્યોરિટી ગાર્ડની નોકરી કરતા માધોલાલ દુબેની (સુબ્રત દત્તા). પરિવારમાં પત્ની (નીલા ગોખલે) છે, દીકરીઓ ઉંમરલાયક દીકરી સુધા (સ્વરા ભાસ્કર), બીજી દીકરી સુમ્મી (વર્નીતા અગ્લાવે) છે, પાડોશમાં રહેતો મુસ્લિમ અનવર (પ્રણય નારાયણ) છે જે એની દીકરી સાથે પ્રેમમાં છે. ઑફિસના સાથીઓ (જેમ કે જોશીકાકા જે ભજવે છે મનોજ કોલાટકર), શેર દલાલ જયેશ (પાર્થ આરેકર) વગેરે છે. રોજ નોકરી કરવી, બે છેડા ભેગા કરવા અદ્દલ કૉમન મેનની જેમ મથામણની ચક્કીમાં જાત પીસવી (પૈસાની જરૂર પડ્યે સ્ટ્રગલ પણ કરે છે માધો), લૉકલ ટ્રેનમાં અથડાતા-કૂટાતા પ્રવાસ કરવો અને જિંદગી ચલાવતા રહેવું. માધોલાલની લાઇફમાં બધું અસલ મુંબઈગરા જેવું છે. ત્યાં સુધી કે લૉકલ ટ્રેનમાં થતા બ્લાસ્ટમાં એ એનો હાથ ગુમાવી બેસે છે એ પણ અનેક મુંબઈગરા સાથે થયેલી વરવી સચ્ચાઈ જ છે. બસ, બ્લાસ્ટ પછી માધોલાલ શૂન્યમનસ્ક થઈ જાય છે, જીવવાની હામ ખોઈ બેસે છે અને…

[/captionમુંબઈ મેરી જાનમાં કંઈક આવું જ પાત્ર હતું માધવનનું. એ ટ્રૅકની આખી ફિલ્મ એટલે માધોલાલ. એક જ મુદ્દા આસપાસ ચકારાવો લેવામાં માધોલાલ મુંબઈની જીવનશૈલી, લૉકલ ટ્રેનની દુનિયા, કૉમન મેનની તકલીફો, હિંદુ-મુસ્લિમ મુદ્દો, આતંકવાદ, બધાને સાંકળી લઈને ઇફૅક્ટિવ એન્ટરટૅઇનમેન્ટ પીરસવાનો યથાશક્તિ પ્રયાસ કરે છે. નૉટ બૅડ. પણ જો ફિલ્મની પટકથામાં (જય અને કાળજી લેવાઈ હોત સચીન દરેકર) જો એવાં દર્શ્યો સર્જવાની તસ્દી લેવાઈ હોત જે પહેલાં દેખાયાં જ નથી તો રંગ રહી જાત. જેમ અ વૅનસડેમાં થયું હતું તેમ. મંદિરમાં રેઢી મૂકાયેલી બૅગથી માધોલાલનું ભયભીત થવું, અનવરનો બ્લાસ્ટમાં શંકાસ્પદ રૉલ હોવો (છેવટે એનું શું થાય છે પણ?), ટ્રેનની ચીલાચાલુ ઘટનાઓ અને એવા જ સંવાદો સચીન, પ્રશાંત લોકે, વીરુ પાંડે) વાતને વજનદાર બનવાથી બાકાત જ રાખે છે. અને માધોલાલ ઘડીક ગમું ગમું કરતો છેવટે આપણાથી જરાક અઘો જ રહી જાય છે.

માધોલાલ કીપ વોકિંગ

માધોલાલ કીપ વોકિંગ

હશે. આકાશદીપની સિનેમેટોગ્રાફી, નવેન્દુ શર્માના એડિટિંગ વગેરેમાં નાના બજેટની ફિલ્મોમાં હોય તેવી દેખીતી ખામીઓ છે. નવોદિત જય ટાંકનું દિગ્દર્શન લાગણીશીલ દ્રશ્યોમાં વધુ સારું છે. ક્રાફ્ટિંગ અને વિષયની કાળજીસભર પેશકશના મામલે એણે ઘણું શીખવાનું છે. માધોલાલ કીપ વૉકિંગની એક તકલીફ એ પણ ખરી કે એ મુંબઈગરાને મૅક્ઝિમમ પોતીકી લાગશે, બાકીનાવને નહીં. ચાલવું હોય તો ચાલી નાખજો સિનેમા સુધી માધોલાલ માટે. રાજીના રેડ નહીં થાવ તો નિરાશાની ગર્તામાં ઢેર તો નહીં જ થાવ.

(As published in MUMBAI SAMACHAR, Asia’s oldest newspaper)

તકેદારી સૌથી સુખકારી!

- કલ્પના જોશી

(As published in MUMBAI SAMACHAR, Asia’s oldest newspaper)
(Photo courtesy – http://www.travelblog.org/Bloggers/Krups/)

- કલ્પના જોશી

(As published in MUMBAI SAMACHAR, Asia’s oldest newspaper)

Subrat Dutta is a versatile and talented actor working in films for last ten years. He is a popular actor in the Bengali film industry as well. His next film Madholal Keep Walking is releasing this week. He had bagged the best actor award in 33rd Cairo Film Festival 2009 at Cairo, Egypt for portraying the title role in this film. In 2006, he had won the best actor award at Osian Cinefan Film Festival for Bibar. Correspondent Vipul K Shah recently met the actor to know more about the film and his works. Excerpts…

Tell us something about your life.
I have acted in more than 14 Bengali films as hero. Few of them are Uttara, Chaturanga, Achin Pakhi, Antim Swash Sundar and Blind Line. These films have been showcased in many national and international festivals.

And…?
And I had worked as an accountant in a hospital before becoming an actor. There I would hear screams of many women during their labour pain. And I was residing very close to a crematorium. I would go and help cremating a corpse whenever someone would ask me for help. I had assisted in at least 40 such incidents. You can say that that way, I had a chance to see both life and death very closely.

A scene from Madholal Keep Walking

And which were those Hindi films you did before Madholal…?
I did Zameen, 88 Antop Hill, Tango Charlie, The Rising – Ballad Of Mangal Pandey and Shaurya.

How did Madholal Keep Walking happen to you?
Jai Tank, producer and director of the film, had watched few scenes of my film called Bhairavi. He liked my performance in it, called me for narration and offered me the lead role. I accepted the film because the script was very good and the role was very challenging.

Subrat as Madholal in the film

How did you prepare yourself for the character’s demands?
I did my homework before getting into the skin of Madholal. Also, I believe that an actor should be like water when it comes to work. Water takes shape according to vessel’s shape, so should an actor.

Tell us about the film.
It is a story of Madholal whose life completely changes after a bomb blast in a Mumbai local train. It is a symbolic film about the spirit of Mumbaikars. The character Madholal is a security guard by profession. He lives in a Mumbai chawl with his family. The story depicts his battle with his own self and problems occur in day-to-day life.

The film revolves around a Mumbai bomb blast and its after effects

Which are your next films?
I am doing director Reema Mukherjee’s Ardhangini Ek Ardhsatya. The film also stars Subodh Bhave, Reema Lagoo and Varsha Usgaonkar. It is a Hindi adaptation of Satyajit Ray’s Bengali film Ghare Baire. Besides this, I have also played the character of king of Anantpur in Ram Gopal Varma’s upcoming Rakta Charitra.

* ** *

- અજ્ઞાત

આસાનીથી જેને સફળતા મળી છે એ લોકોને સલામ. ભગવાન પોતે અનેક રૂપધારી છે, અનેક ધર્મધારી છે તો એણે માણસોને પણ અનેક પ્રારબ્ધધારી બનાવ્યા એમાં નવાઈ શી? ધર્મની ધજા ફરકાવનાર ઇશ્વર જેવા ઇશ્વરને પણ એની ધારણા કે ઇચ્છા મુજબ ક્યાં સમયસર સફળતા મળી છે? એમ થાત તો રાવણ થોડો સીતાહરણ કરી શકત? કે મહમ્મદ પયગંબરે એમના ગામેથી હિજરત કરવી પડત? અને ઇશુ ખ્રિસ્તને આવી રીતે હડધૂત થવું પડત?

જે થાય છે એ બધું જ કશાક ચોકક્સ પરિણામ માટે થાય છે. સુનામીને પણ કદાચ કારણ હશે અને અતિવૃષ્ટિને પણ આશય હશે. સૌથી મહત્ત્વના દાખલા છે વિશાળ દરિયા અને અફાટ રણ. કુદરતે એમનું સર્જન જ આખી ગોઠવણ સારી રીતે ચાલ્યા કરે એ માટે કર્યું છે એમાં બેમત હોઈ શકે નહીં. કોઈકને એની ઇચ્છા કે ઉતાવળ મુજબ સફળ થતા સમય, ભાગ્ય કે ગેબી કારણો રોકે તો એની પાછળ પણ કશુંક પૂર્વયોજિત હશે જ. પાપડ અડધી મિનિટમાં શેકાય અને બાટીને પાકતા ખાસ્સો સમય લાગે. નિંદામણ ગમે ત્યારે ઊગી નીકળે અને આંબાને અંગ અંગમાં ફળથી લચી પડવામાં વરસો લાગે. એટલે જ એ ધ્યાન રહે કે નાસીપાસ થયા વિના, દિશા ખોયા વિના જે સિદ્ધ કરવું છે એ માટે જ સતત પ્રયત્નશીલ રહીએ. વખત એ પણ એક ખત જ છે જેના પરબીડિયામાં શું છે એ યોગ્ય વખત આવ્યે જ ખબર પડે. આવશે, વખત આવશે અને વજૂદ પાછળનાં વિરાટ સપનાં પણ સાકાર થશે. આ શ્રદ્ધા સાથે જ સવારને સલામ કરો અને ચાલો, શરૂ કરી દો દિવસ.

- કલ્પના જોશી

(As published in MUMBAI SAMACHAR, Asia’s oldest newspaper)
(Photo courtesy – http://bit.ly/a2lrYb)

દુનિયાની તો સતત નજર હોય જ છે કે કયો માણસ ક્યારે શું કરશે. એમાં એવું છે કે આસપાસના લોકોને હમેશાં પોતાના કામકાજ કરતાં વધારે બીજા શું કરે છે એની ડબડબ કરવાની ટેવ હોય જ છે. દરેક જગ્યાએ સ્પર્ધા છે અને દરેક જગ્યાએ છૂપી ઇર્ષ્યા પણ છે. કોઈ કબૂલ કરે કે ના કરે એનાથી શો ફરક પડે છે. ઘરમાં જ દેરાણી-જેઠાણી હોય અને બેમાંથી એકનો પતિ સફળ અને સદ્ધર થાય તો બીજાએ વારંવાર ટોણાં ખાવા પડે છે કે નહીં? મિત્રો સાથે ભણ્યા હોય પછી એક પ્રગતિ કરે અને બીજો સરેરાશ જીવે તો એના વિશે ઘસાતું બોલાય છે કે નહીં? સમજદાર માણસ તરીકે જો કે આ ઝંઝટમાંથી બહાર આવવું રહ્યું. સફળ છો કે સાધારણ છો એ અગત્યનું નથી, પોતાની સફળતા કે પોતાની હવે પછીની હરકત વિશેનો વિચાર કરો છો કે નહીં એ ચોક્કસ અગત્યનું છે.

સૂર્ય જેમ રોશની આપવા સિવાય કશું જ કરતો નથી તેમ માણસે પોતાના ફાળે આવેલાં કામ સિવાય કશું જ કરવું જોઈએ નહીં. સવાર પડે કે રાત ખીલે, આગેકૂચ જારી છે કે અટવાઈ ગયા છીએ, એ બધાથી પહેલાં હવે પછી શું કરવાનું છે. પોતાના વિશે ઉત્સાહ રહે અને પોતાની અંદર છુપાયેલી શક્તિનો સાક્ષાત્કાર થતો રહે તો ખરેકહ્ર, એ સમય આવે જ નહીં જ્યારે બીજાની પળોજણમાં પડવાનો વારો આવે નહીં. લલાટે લખાતું નસીબ બીજું કશું જ નથી પણ પોતે નિર્ધારેલાં લક્ષ્યની વાર્તા છે. કાર્યસિદ્ધિ ત્યારે જ શક્ય બને છે જ્યારે કાર્યશક્તિ સોળે કળાએ ખીલે છે. પારકી પળોજણ અને ખોટી ઇર્ષ્યાથી બધું જ આડે રસ્તે જતું રહે છે. એવી રીતે પોતાનામાં રત હરો, એવી રીતે પોતાના ભાવિ વિશે વિચારો કે વિધાતાએ તમને સાચવવા કે આગળ લઈ જવાની ચિંતા મૂકી દઈને કહેવું પડે, “હવે તો આ પોતાનો રસ્તો કરી જ લેશે.”

- કલ્પના જોશી

(As published in MUMBAI SAMACHAR, Asia’s oldest newspaper)
(Photo courtesy – http://bit.ly/bhK4LU)

- કલ્પના જોશી

(As published in MUMBAI SAMACHAR, Asia’s oldest newspaper)
(Photo courtesy – http://bit.ly/b1qOhk)

દિગ્દર્શકઃ પ્રદીપ સરકાર

કલાકારો: નીલ નીતિન મુકેશ, દીપિકા પદુકોણ, પિયુષ મિશ્રા

રૅટિંગ: * *

સંજય વિ. શાહ

ચાલીમાં ચહેકતી પિન્કી પાલકરને સ્કૅટિંગ અને ડાન્સનું પાગલપન ક્યાંથી વળગ્યું હશે? અને મુંબઈ (ના ના, આખા ઇન્ડિયાનો) કયો યુવાન જુગારીઓ માટેની બૉક્સિંગ રિંગમાં મુક્કાબાજી કરીને આવક રળતો હશે? યશરાજ ફિલ્મના કસબીઓને ડૅફિનૅટલી બહુ મોટા કન્ફ્યુઝનના દોરમાંથી પસાર થવું પડી રહ્યું છે. એક તો સારી ફિલ્મ બનાવી શકનારા સર્જકો એની પાસે ઓછા જ રહ્યા છે. એમાંથી પ્રદીપ સરકાર જેવા જે છે તેમની ચુનરીમાં ક્યારેક દાગ લાગી જાય છે તો ક્યારેક મસ્ત ફિલ્મ બનાવવાના ઉદ્દેશ છતાં લફંગે પરિંદે બની જાય છે.

નંદન ઉર્ફે નંદુ (નીલ) બૉક્સિંગ રિંગમાં એક જ ફટકામાં હરીફને માત કરી દેવામાં દાદો છે. એરિયાના દાદા ઉસ્માન (પિયુષ મિશ્રા) માટે એ મુક્કાબાજી કરે છે. પાડોશમાં જ પિન્કી રહે છે જે ડાન્સ-કમ-સ્કૅટિંગ થકી વર્લ્ડમાં નામ કાઢવા ધારે છે. એક દી’ નંદુ ઉસ્માનના વિશ્વાસુ અન્ના (કે. કે. મેનન) સાથે હરીફ ગુંડાવ પર ત્રાટકવા જાય છે. બેઉ પાર્ટી વચ્ચેના ધીંગાણામાં પલાયન થવામાં નંદુ એક છોકરીને ગાડીની હડફેટમાં લઈને કૉમાભેગી કરી બેસે છે. રાઇટ રાઇટ, એ છોકરી પિન્કી જ હોં. અકસ્માતમાં પિન્કી આંખો ગુમાવી બેસે છે. નંદુની આંખો ઉઘડે છે. એ પિન્કીનું ઇન્ડિયાઝ ગૉટ ટૅલેન્ટમાં ભાગ લેવાનું સપનું પૂરું થાય એ માટે એને વગર આંખે જોતા શીખવવાનું બીડું ઝડપે છે… એક્ચ્યુલી નંદુ છે કોણ? જબરદસ્ત ડ્રાઇવર? બૉક્સિંગ ચૅમ્પ? ટ્રેઇનર? કે ફટાફટ સુપર સ્કેટિંગ શીખી શકતો સુપર હ્યુમન?

ત્રણ જુદા જુદા ટ્રૅક પર દોડતી લફંગે..ની ગાડીમાં અનેક ગરબડ છે. એક પણે નંદુ-પિન્કી પુરાણ છે, બીજી પણે બૉક્સિંગની વાત છે અને ત્રીજી પણે છે પિન્કીના અકસ્માતની તપાસનો ટ્રૅક. એમાંથી છેલ્લા બે ટ્રૅક ફિલ્મમાં કશું જ ઉમેરતા નથી, સિવાય કે લંબાઈ. અને પહેલો અને સૌથી ઇમ્પૉર્ટન્ટ ટ્રૅક એકેય વાર એવો રસપ્રદ બનતો નથી કે ચાનકમાં તાળી પાડીને બોલી પડાય, “હત્ત તારીની… હવે કંઈક થશે.” બમ્બૈયા હિન્દી ભાષા બોલતા મેઇન અને સાઇડ આર્ટિસ્ટ્સ, ચાલીની દુનિયા, હિન્દુ, મુસલમાન, ખ્રિસ્તી બધાનું સહજીવન (સારે જહાં સે અચ્છા!) વગેરે બધું લપ (લફંગે પરિંદેનું ગુજરાતી શૉર્ટ ફૉર્મ!) લચકા જેવી બનાવી શકતાં નથી. એમાં વળી ફૉરેનર જેવો દેખાતો નીલ ટપોરીછાપ રૉલમાં કેવો લાગે હેં?

સરકારની પાછલી ફિલ્મ લાગા ચુનરી મેં દાગની જેમ જ સરકારની લપની માવજત આઉટડેટેડ છે. જો કે આંધળી યુવતી પ્રતિષ્ઠિત સ્પર્ધામાં ભાગ લે, પછી હીરોને પાર્ટનર બનવા પ્રેરે અને છેવટે જીતે… એ મુદ્દો નાવીન્યસભર છે. એનો સ્કેટિંગનો બૅકડ્રૉપ પણ નવો જ ગણાય. એનો લાભ સરખાઈનો લેવાયો નથી એ બૅડ લક. મૂળે ફિલ્મને ફટકો બે મોરચે પડે છે, એક તો લખાણમાં (ગોપી પુતરન) જેનાથી જકડી રાખનાર દ્રશ્યો ઊભાં કરી શકાયાં નથી, બીજું માવજતમાં જેમાં મનમોહન દેસાઈથી રામુ સુધીના અનેકની સ્ટાઇલની છાંટ છે પણ યુનિક કશું જ નથી. ઓછામાં પૂરું, ગીત-સંગીત (સ્વાનંદ કિરકિરે, આર. આનંદ) સાવ ગરાસ વિનાનાં છે. એટલે, બે કલાકની જ હોવા છતાં ફિલ્મ બિનજરૂરી ટ્રૅક્સ અને એવાં જ ગીતોના આશરે હાંફતી, થાકતી પહોંચે અંત સુધી. હા, અંત પહેલાં એ સ્કેટિંગ-ડાન્સના ક્લાઇમેક્સમાં થોડો રસ જગાડે છે ખરી, પણ થોડો જ રસ, ઑક્કે?

એક મસ્ત મસ્ત મુદ્દા પર માણવાલાયક ફિલ્મ બનતા બનતા રહી ગઈ, એ ફીલ આપે છે આ ફિલ્મ. જો પિન્કીના અંધ થયા પછી એને ફરી મેદાનમાં ઉતરતી અને જીત મેળવતી બતાવવાવાળા ભાગ પર જ ખૂબ ખૂબ ખૂબ કામ થયું હોત તો… પણ નથી થયું. પિન્કીને આંખ વિના જોતી કરવાનું કામ અને બૉક્સિંગમાંથી સ્કેટિંગમાં ઝંપલાવતા નંદુને સ્કેટિંગ આવડી જવાનો જાદુ પટપટ ઝટપટ મ્યુઝિકલ સિચ્યુએશનમાં ઉડાવી દેવાયો છે. એ સિચ્યુએશન્સ મજાની છે પણ મહાન નથી. બીજું ઘણું બધું સાધારણ છે. સિનેમેટોગ્રાફી (એન, નટરાજન સુબ્રમણ્યમ) અને એડિટિંગ (સંજીબ દત્તા) માત્ર જરૂરિયાત સંતોષે છે. બૉસ્કો-સીઝરની કૉરિયોગ્રાફી ફિલ્મની હાઇલાઇટ બનવાને બદલે એક લાઇટ (હળવી) બેનિફિટ જ બને છે. ઝુબીન બાલાપોરિયાનું બૅકગ્રાઉન્ડ મ્યુઝિક પ્રયોગશીલ છે અને સહ્ય છે.

એક્ટિંગમાં એવું છે કે નીલ જોની ગદ્દારના દિવસોથી ઘણો ઇમ્પ્રુવ થયો છે પણ નંદુના પાત્ર માટે એ ખોટી પસંદગી છે. દીપિકાને પ્રતિભા દર્શાવવા મોકળું મેદાન મળ્યું છે. જો કે બેઉ કલાકારોને સ્પાર્ક દેખાડવા ચૅલેન્જિંગ દ્રશ્યો ભાગ્યે જ મળ્યાં છે. પિયુષ મિશ્રા એવરેજ છે અને બાકીના બધા ચિઠ્ઠીના ચાકર છે. અને હા, નીલે સાચું જ કહ્યું બે-ચાર દહાડા પહેલાં કે ફિલ્મનું ટાઇટલ વાર્તા-વિષય કે રજૂઆતને અનુરૂપ નથી. આ લખનાર એતલું જ ઉમેરવા માગે છે કે એવું ઘણું બધું આ ફિલ્મમાં છે જે એન્ટરટેઇન થવા ઇચ્છનારની ઇચ્છાને અનુરૂપ કે અપેક્ષાને આંબતું નથી. શું થાય બૉસ, ફિલ્મ તો બની ગઈ અને…

(As published in MUMBAI SAMACHAR, Asia’s oldest newspaper)

મહેમૂદની ૧૯૭૧ની ફિલ્મનું ટાઇટલ હતું, મૈં સુંદર હૂં. એમાં મહેમૂદને મસ્ત કદરૂપો બતાવાયો હતો. છતાં એ સુંદર હતો અને પછી દેખાવડો થાય છે. બહ્હુ ફરક છે સુંદર હોવામાં અને દેખાવડા હોવામાં. રૂપની સમજણ જિંદગી પર જુવાનીની ધૂપ ચડે પછી આવે. બાળપણમાં રૂપ વિશે બેફિકરાઈ હોય એટલે દરેક બાળક રૂપાળું હોય છે. કિશોરાવસ્થામાં કુતૂહલ હોય એટલે રૂપાળામાંથી દેખાવડા થવાના ધખારા શરૂ થાય. જુવાની આવે કે અસ્તિત્વ અને અપીરિયન્સ વચ્ચે રૅસ શરૂ થઈ જાય. એના પછી શૃંગારસુખ અને અરીસાવેડા આદત બનતી જાય.

રૂપનું એક ઔર રહસ્ય છે. વધતી ઉંમરે એમાં ઝાંખપ આવે તો પણ પોતાને તો એમ જ લાગ્યા કરે કે હું હજી સરસ દેખાઉં છું. ચાલીસીથી આ દોર શરૂ થતો હોય છે. વીસી-ત્રીસીમાં રૂપાળા દેખાવાને ધમપછાડા થાય, ચાલીસીથી દેખાવડા થવાના પ્રયત્નો થવા માંડે. રૂપ આખરે છે શું? દસ ટકા રૂપ અને નેવું ટકા એ રોફ જે હ્રદયમાંથી જન્મે અને આખી પર્સનાલિટી પર લેપની જેમ ફરી વળે. સુંદર દેખાવા માટે સુંદર હોવું જરૂરી નથી, સુંદર ફીલ કરવું જરૂરી છે. ફિલ્મી પડદે દેખાતા દરેક જણ હૅન્ડસમ કે ગૉર્જિયસ કે બ્યુટીફુલ હોતા નથી. એક તો મૅક-અપ અને બીજો આત્મવિશ્વાસ એમને ગમતીલા બનાવે છે. બાકી અમિતાભ બચ્ચન તાડમાં ખપી જ ગયો હતો અને શાહરુખ ખાનના કેશ શાહુડીના કાંટા જેવા કહેવાઈ જ ગયા હતા.

અરીસો જોઈને પોતાના રૂપનું મૂંલ્યાંકન કરવાની ભદ્દી ટેવનો શિકાર બની ગયા છો તમે? એવું હોય તો ચેતી જજો. રાધર, ચૅન્જ થઈ જજો. સૌંદર્યનું સર્જન એ પણ એક કળા છે. પોતાના ચહેરા પ્રત્યે સારો ભાવ હશે તો ક્યાંય કોઈ અભાવ નહીં વર્તાય. પોતાને સુંદર ફીલ કરવું એ સુખી થવાની માસ્ટર કી છે. શરીરે સુંદર દેખાવાનું માત્ર હોય છે પણ એને સુંદર કરવાનું કામ તો હ્રદયે કરવાનું હોય છે. ભલા ઉસકી કમીઝ મેરી કમીઝ સે સફેદ કૈસે એવું રૂપ કે વ્યક્તિત્વની બાબતમાં ચાલે જ નહીં. પોતાની પર્સનાલિટી વિશે જ ઓછું ધારનાર પોતાની જિંદગી વિશે ઝાઝું કાંઈ સારું કરી શકતા નથી. સુંદર છું હું, એ વાત અરીસાના કે દોસ્ત-યારના સર્ટિફિકેટ વિના સાચી છે એ મનમાં ઠસાવી દો. દુનિયામાં કોઈ કદરૂપું નથી હોતું, બસ થોડા ખુશનસીબ લોકોને બીજા લોકો રૂપાળા ગણવા માંડે છે.

સુંદર દેખાવા માટે વર્ક કરવું જ હોય તો એટિટ્યુડ પર કરો. કેમ બોલશો, કેમ ઊભા રહેશો અને કેમ વર્તશો એ નક્કી કરો. દૂધમાં લીંબુના રસનું એક ટીપું પણ ગરબડ કરી શકે છે અને સુંદર હોવા વિશેની લેશમાત્ર શંકા તમને કદરૂપા બનાવી શકે છે. જોનારની આંખમાં સૌંદર્યનું બૅરોમીટર છે તો દેખાનારના હાથમાં સુંદર જ દેખાવાને જિદનું રિમોટ કંટ્રોલ છે. એનો રાઇટ ઉપયોગ કરવાથી રાઉન્ડ ધ ક્લૉક રૂપાળા રહી શકાય છે. તો પછી પ્રૉબ્લેમ ક્યા છે?

(As published in MUMBAI SAMACHAR, Asia’s oldest newspaper)