Tag Archives: vinod khanna

દબંગ: વૉન્ટૅડ ખાનના ચાહકો સીટીયું મારશે

ફિલ્મ રિવ્યુ

નિર્માતા: અરબાઝ ખાન, મલાઇકા અરોરા ખાન, ધીલીન મહેતા

દિગ્દર્શકઃ અભિનવ સિંહ કશ્યપ

કલાકારો: સલમાન ખાન, અરબાઝ ખાન, સોનાક્ષી સિંહા, વિનોદ ખન્ના, ડિમ્પલ કાપડિયા, સોનુ સુદ

રૅટિંગઃ * * *

સંજય વિ. શાહ

સલમાન અને સોનાક્ષી દબંગમાં * Salman Khan and Sonakshi Sinha in DABANGG

મહાન નહીં જ હોવા છતાં અમુક ફિલ્મો રિલીઝ પહેલાં જ મહાન બની જાય છે. થૅન્ક્સ ટુ પબ્લિસિટી. સલમાનની દબંગને અફાટ ઉત્કંઠા, બેફામ પ્રમોશન અને મસ્ત મસ્ત ગીતોનો પાવર મળ્યો છે. મુન્ની સરખાઈની બદનામ થઈ છે અને સલમાન જેમની ડાર્લિંગ છે એ બધા ફિલ્મ જોવાને કે’દુંના કૂદી રહ્યા છે. સૉ, આ રહ્યો દબાંગનો હીસાબકીતાબ.

ચુલબુલ પાંડે (સલમાન) અને મખ્ખી (અરબાઝ) સાવકા ભાઈઓ છે. મા નૈની (ડિમ્પલ) છે અને પિતા પ્રજાપતિ (વિનોદ ખન્ના) છે. ચુલબુલ ઇન્સ્પૅક્ટર છે, મખ્ખી માખી પણ મારતો નથી, આળસુ છે, નકામો છે. સમસ્તીપુર ગામ છે, લાલગંજ વિસ્તાર છે. ત્યાં લોકલ ગુંડો કમ પોલિટિશિયન છેદી સિંહ (સોનુ સુદ) છે. એનો બૉસ દયાલ બાબુ (અનુપમ ખેર) છે. ગામમાં બેવડો હરિયા (મહેશ માંજરેકર) અને એની દીકરી રાજો (સોનાક્ષી સિંહા) છે. ચુલબુલને સાવકા બાપ સાથે બાપે માર્યા વેર છે. વરદી પહેરીને એ બેધડક રૂપિયા ઉસેડી રહ્યો છે. ઘડીકમાં ગુંડાઓને પીટીને લૂંટના પૈસા ઓકાવી પોતે જ ઓહિયા કરી જાય છે, ઘડીકમાં રાજોને જોઈને એને પ્રેમ કરવા માંડે અને ગીતો ગાવા માંડે છે. ચુલબુલ અને છેદીને, ચુલબુલ અને મખ્ખીને બનતું નથી. મખ્ખીને ગામન માસ્તરની (ટીનુ આનંદ) દીકરી નિર્મલા (માહી ગિલ) સાથે પ્રેમ છે. પ્રજાપતિ લગ્ન કરાવી દેવા રાજી છે પણ દહેજ લઈને. મખ્ખી ચુલબુલના પૈસા ચોરી માસ્તરને આપે છે, જેથી એ પૈસા એ દહેજમાં પ્રજાપતિને આપે અને લગ્ન શક્ય બને. ત્યાં મખ્ખીને ચોરી કરતાં નૈની જોઈ જાય છે. પછી એ સ્વધામે સીધાવી જાય છે. પછી પ્રજાપતિ ચુલબુલને ઘરમાંથી હકાલી નાખે છે. ચુલબુલ પછી મખ્ખીના માંડવે બેસી રાજો સાથે પરણી જાય છે. પછી છેદી બે ભાઈ વચ્ચેના વૈમનસ્યનો લાભ લઈને મખ્ખીને ખોટાં કામ કરાવે છે. પછી…

દબંગમાં સલમાન ખાન * Salman Khan in DABANGG

દબંગમાં સલમાન ખાન * Salman Khan in DABANGG

આ તો વાર્તા કરી. બાકી દબંગ જોતી વખતે જો ભૂલેચૂકેય વાર્તામાં પડ્યા તો પૈસા પડી જશે. આ ફિલ્મ આખી જ સલમાનની છે. એની એક્શન જુઓ, એની સલમાનગીરી અર્થાત એની સ્ટાઇલ અને એનાં ડાન્સ જુઓ, બસ. અસલ જૂની ફિલ્મો જેવી શરૂઆત (પહેલાં બાળપણ, પછી સીધું, “એક્કીસ સાલ બાદ!”) કર્યા પછી દબંગ ક્યાંય સિસ્ટમેટિક વાર્તા કહેવાની કે જે દેખાડાય છે એને જસ્ટિફાય કરવાની ઝંઝટમાં પડતી જ નથી. સાઉથને ફિલ્મોમાં સ્ટારડમ વેચવાનો ધારો છે. રજનીકાંતથી લઈને અનેક સ્ટાર્સના નામે ત્યાં બધું ચાલી પડે છે. દબંગ એ સ્ટાઇલને બોલિવુડના દંડવત્ પ્રણામ છે.

એક્શન અને સલમાન ખાન દબંગનો પાવર છે * Salman Khan and action make DABANGG powerful

એક્શન અને સલમાન ખાન દબંગનો પાવર છે * Salman Khan and action make DABANGG powerful

જો કે દિગ્દર્શક બે છે એમ કહેવાય, એક તો કશ્યપ પોતે અને બીજા એક્શન ડિરેક્ટર વિજયન. વૉન્ટૅડમાં પ્રભુ દેવાએ સલમાન પાસે જે કરાવ્યું એ બધું અહીં નવી અદામાં થાય છે. આખી ફિલ્મ જ એ પ્રકારને વળગીને વહે છે. જો કે ત્યાં સુપર વાર્તા હતી. અહીં નથી. ત્યાં જે કેરેક્ટર આર્ટિસ્ટ હતા એમાંના અમુક અહીં રિપિટ કરાયા છે. ફાઇનલ પ્રૉડક્ટ એવી છે જે અનેક ખામીઓ છતાં, સરપ્રાઇઝિંગલી, આંખોને પરાણે સ્ક્રીન પર ચોંટાડી રાખે છે. અનેક ખામીઓ! ચુલબુલ કેવી રીતે મનફાવે તેમ પોલીસગીરી કરે છે? માસ્તર એકાએક માંડવે કેમ મખ્ખી-નિર્મલાનાં લગ્નની ના પાડે છે? ચુલબુલ કેમ મખ્ખીના માંડવે જ પરણવા જાય છે? બધે એકલો લડતો ચુલબુલ ક્લાઇમેક્સમાં જ કેમ ફોજ લઈને જાય છે? અને હા, પેલી રાજોના મૂંગા રહેવા પાછળ કોઈક રાઝ છે એમ કહેવાય છે પણ એ રાઝ શું? જવા દો, કી ફરક પૈંદા હૈ?

સલમાન અને સોનાક્ષી દબંગમાં * Salman Khan and Sonakshi Sinha in DABANGG

સાજિદ-વાજિદ અને લલિત પંડિતના સંગીતમાં આવતાં ગીતો જબરાં છે. મુન્ની બદનામ થઈને મોજ કરાવે છે તો મસ્ત મસ્ત નૈન માદક છે. ટાઇટલ સૉન્ગ પણ સાંભળવા જેવું છે. એક્શન અવ્વલ છે. એમાં લૉજિક નથી, ઑન્લી સલ્લુભાઈ છે. ઉસકો દેખને કા, બાકી સબ ભૂલ જાને કા. કૉરિયોગ્રાફી (ફરાહ ખાન, રાજુ ખાન અને બીજા ઘણા) પણ વ્યવસ્થિત છે. દિલીપ શુક્લા અને ડિરેક્ટરે ભેગા મળીને લખેલી આ ફિલ્મમાં સંવાદોમાં સારો એવો ચમકારો છે ઘણી જગ્યાએ. આગળની સીટ પર બેસનારા તો સીસોટા પાડે અને તાળીઓ પાડે તેવા. મહેશ લિમયેને સિનેમેટોગ્રાફી, વાસિક ખાનની કળા અને પ્રણવ ધીવરનું એડિંટિંગ, ત્રણેય સરેરાશ. સંદીપ શિરોડકરનું બેક્ગ્રાઉન્ડ મ્યુઝિક ઘણાં સાધારણ દ્રશ્યોમાં દમ ભરે છે. કૉમેડી અને ઇમૉશન્સ બેઉમાં એ અસર ઊભી કરી ફિલ્મને દબંગમાંથી ધબાંગ થતી બચાવે છે. ફર્સ્ટ હાફ જેટલી ઝડપથી પતે છે એટલી ઝડપથી સેકન્ડ હાફ પતતો નથી કેમ કે એમાં ત્રુટિઓ ઝાઝી છે.

સલમાન, સોએ સો ટકા ફિલ્મનો પ્રાણ છે. એના ચાહકો માટે આ રિયલ ફૅસ્ટિવલ ગિફ્ટ છે. સોનાક્ષી સરસ અને આશાસ્પદ આગમન કરે છે. અરબાઝ ઠીક છે. ડિમ્પલ, સોનુ સારો સાથ નિભાવે છે તો બાકીના કલાકારો પૂરક છે. ભલે એકવાર જોઈ શકાય છે દબંગ પણ દયા કહો તો દયા અને વિચાર કહો તો વિચાર એ આવે છે કે સોનાની તાસકમાં જે સ્ટાર્સને સારી ફિલ્મ બનાવવા બધી સગવડ મળે (છે તો સલમાનની ઘરની જ ફિલ્મને?) એ સ્ટાર જો ચુસ્ત પટકથા સાથે નિર્ભય (એટલે દબંગ) બનીને ફિલ્મ સર્જે તો જે હિટ થવા સર્જાઈ એ દબંગ હજી કેટલી મોટી હિટ થઈ શકે? સલમાન એના આજકાલ બહુ ક્લોઝ થઈ ગયેલા મિત્ર આમિર પાસે ટિપ લઈ શકે છે આ વિશે. તો પણ દબંગ માટે એટલું કહેવું રહ્યું, એકવાર જોઈ શકાય છે.

(As published in MUMBAI SAMACHAR, Asia’s oldest newspaper)

ગમ્યું… તો સૌને જણાવો!! SocialTwist Tell-a-Friend

Advertisements

Movie Review: RED ALERT: THE WAR WITHIN * ફિલ્મ રિવ્યુ રૅડ એલર્ટ – ધ વૉર વિધિન

ફિલ્મ રિવ્યુ: રૅડ એલર્ટ – ધ વૉર વિધિન


બૅનર: સ્ટાર એન્ટર્ટેઇનમૅન્ટ

નિર્માતા: ટી. પી. અગ્રવાલ, રાહુલ અગ્રવાલ

દિગ્દર્શકઃ અનંત નારાયણ મહાદેવન

સંજય વિ. શાહ

૧૯૯૨માં એક ફિલ્મ આવી હતી, લાલ સલામ. સાવ અજાણ્યા દિગ્દર્શક ગગનવિહારી બોરાટેની. નકસલવાદની સમસ્યા પર એનાથી સારી ફિલ્મ જોયાનું આ લખનારને યાદ નથી અને બની હોય એવું માનવું પણ શક્ય નથી. ફૉરેનથી ઢગલો એવૉર્ડસ ઉસેડી લાવનારી રૅડ એલર્ટ પણ નકસલવાદના વિષયને છેડે છે. લાલ સલામમાં નાગપુર કેન્દ્રસ્થાને હતું તો અહીં છે આંધ્ર. તાજી ફિલ્મને પબ્લિસિટી અને સુનીલ શેટ્ટી જેવા જાણીતા ચહેરાનો ટેકો છે. વીતેલી ફિલ્મને એવો ટેકો નહોતો. વિષય ઉપરાંતની સામ્યતા એ કે બેઉ ફિલ્મમાં મકરંદ દેશપાંડેએ કામ કર્યું છે. બેઉ ફિલ્મ વચ્ચેનો મોટો ફરક એ કે પેલી હૈયા સોંસરવી ઉતરી જતી હતી તો આ છબછબિયાં પણ માંડ કરાવી શકે છે વિચારપ્રેરક વાતોના.

આમ આદમી નરસિંહા (સુનીલ શેટ્ટી) નકસલવાદીઓને જમવાનું સપ્લાય કરી એની બૈરી અને બે બચ્ચાંવનું ગુજરાન ચલાવે છે. એકવાર એ ભોજન લઈને જંગલમાં પહોંચે છે ત્યાં જ પોલીસ વેલુના (આશિષ વિદ્યાર્થી) સુકાનવાળી નકસલવાદી ટોળી પર ત્રાટકે છે. બેઉઅ પક્ષની ટક્કર પતે છે ખરી પણ નરસિંહા માટે આફતની શરૂઆત કરીને. વેલુ અને એના સાથીઓ (સીમા બિશ્વાસ, આદિત્ય લાખિયા, આયેશા ધારકર, અહેસાન ખાન વગેરે) નરસિંહાને દબડાવીને ટોળીમાં સામેલ કરે છે. દલીલ શી છે એમની? એમના જે સાથીઓ માર્યા ગયા એમની ખાલી જગ્યા કોણ લેશે, અને નરસિંહા પાછો જશે તો પોલીસ થોડી એને છોડશે? ગળે નહીં ઉતર્યુંને? હશે. ગાયનેય બહાદુર લેખાવે એવો નરસિંહા પરાણે નકસલવાદી બની જાય છે. પરાણે બંદૂક ચલાવતા શીખે છે. પરાણે હુમલાઓમાં ભાગીદાર થાય છે અને ઇચ્છાએ, “મારે પાછા જવું છે” એવી રટણ ચલાવે રાખે છે.

સાથે સાથે બનતી ઘટનાઓમાં પોલીસ સ્ટેશન પરના હુમલામાં પોલીસે જેનું શિયળ લૂંટવાનું અપકૃત્ય સામુહિક ધોરણે કર્યું એ લક્ષ્મીને (સમીરા રેડ્ડી) છોડાવી ટોળીમાં સામેલ કરવું, હથિયાર લૂંટવા પ્રાથમિક શાળા પર નકસલવાદીઓનું ત્રાટકવું, પત્રકાર રાઘવનનું (મકરંદ દેશપાંડે) આવવું, તમામ નકસલવાદીઓના સરદાર કૃષ્ણા રાજનું (વિનોદ ખન્ના) મીટિંગ ગોઠવવું, નરસિંહાનું ક્યારેક બૈરી-છોકરાને મળવા જવું અને પોલીસ, રાજકારણીનું (ગુલશન ગ્રોવર, ઝાકીર હુસેન) વિચારતા રહેવું કે કરવું તો શું કરવું, એ બધું આવી જાય. જે નથી આવતો એ મુદ્દો છે ગળે ડૂમો ભરાવો, હ્રદયનું હચમચી જવું અને આંખોનું ભીની થઈ જવું.

અરુણા રાજે જેવી વિચારશીલ સર્જિકાએ ફિલ્મની સ્ક્રિપ્ટ લખી છે. પ્રયાસ એમનો સારો હોવા છતાં લખાણમાં ઊંડાણ બેહદ ખૂટે છે. પટકથા અને સંવાદ બેઉમાં એ અસર જોવા મળતી નથી જે કાં તો યાદ રહે કાં નકસલવાદીઓ વિશે ઉત્તમ સમજણ આપે. ફિલ્મ મૂળે વાચાળ છે. એમાં બોલાતું ઘણું રહે છે પણ જે દેખાય છે તે એકસરખું અને એવરેજ છે. શાળા પર થતા હુમલા જેવા એકલદોકલ દ્રશ્યો જ જરા ઠીકઠાક છે, બસ. જે એકમાત્ર ગીત છે (જાવેદ અખ્તર, લલિત પંડિત) તે પ્રમાણમાં સારું છે અને જે સંદેશ ફિલ્મે આપવાનો છે એ આપવાનું અઘરું કામ એકલે હાથે કરવા ઝઝૂમે છે. જો કે એ ક્યારે આવે છે અને ક્યારે જાય છે એના માટે કાન છેક ખુલ્લા રાખજો.

એ હા, રાજકુમારની સિનેમેટોગ્રાફીએ જંગલ અને ફિલ્મના મિજાજને ખાસ્સો ન્યાય આપ્યો છે. સંજય જાધવની કળા અને સંજીબ દત્તનું એડિટિંગ પણ રસ ટકાવી રાખવામાં સહાયરૂપ થાય છે. અભિનયમાં લગભગ બધા જ કલાકારો એવા છે જાણે ડિરેક્ટરને એકધારા પૂછી રહ્યા હોય, “સર, તમારા વિઝન મુજબ જ છેને આ હાવભાવ?” સુનીલ શેટ્ટી એના માટે લોઢાના ચણા ચાવવા જેવા પાત્રમાં જહેમત ઉઠાવે છે અને કંઈક અંશે સફળ રહે છે. તો પણ એનો અભિનય એવો તો નથી જ કે જેને લાઇફટાઇમ કહી શકાય. આના કરતાં તો એ કૉમેડી ફિલ્મોમાં સારું કામ કરી ગયો છે ક્યારેક. આશિષ વિદ્યાર્થી સહ્ય છે. પછી તો બધાં જ કલાકારો, આયેશા ધારકર, ભાગ્યશ્રી, સીમા બિશ્વાસ (ઑહ, શું અભિનય કર્યો હતો એણે બૅન્ડિટ ક્વીન, ખામોશીમાં) વિનોદ ખન્ના સહિત, વેડફાયાં છે. નસીરુદ્દીન શાહ એક જ દ્રશ્ય માટે દેખાય છે જેમાં એ કસબ દેખાડે છે.

રૅડ એલર્ટ વિદેશીઓને ગમી હશે એની પૂરેપૂરી શક્યતા છે. કેમ નહીં, આપણનેય ક્યાં ઘણી ફૉરેનની ફિલ્મો, એના વિષયના સત્વની ઝાઝી ગતાગમ ના હોવાથી, ગમી જતી નથી? પણ ભારતીયોનો સવાલ છે ત્યાં સુધી આ ફિલ્મ બહુ ઓછાને ગમવાની. આમ પણ એ મસાલા ફિલ્મ નથી એટલે પાનના ગલ્લેથી મસાલો લઈ પુગી ના જતા જોવા માટે, ખોટી આશાઓ સેવીને. આર્ટ ફિલ્મના શોખીન હોવ તો પણ એટલું સમજીને જ જજો કે ખુશીની રેતી અપેક્ષાની મુઠ્ઠીમાં પુરવાની ગણતરી હશે તો છેલ્લે તો પરચૂરણ કણ જ મળવાના. આવતા અઠવાડિયે મળીએ, બીજા કોઈક રિવ્યુ સાથે.

રૅટિંગઃ * ૧/૨